Het boodschappenlijstje


100 Assenaren gaan in 100 dagen tijd op weg naar een leven 100% restafvalvrij. Cindy de Jonge, ecologisch hovenier en meewerkend voorman van een gezin van vier, gaat de uitdaging aan. Iedere twee weken deelt zij met ons de tussenstand.

Als ik me in rustiger vaarwater begeef, zit alles wat ik moet hebben gerangschikt in mijn grijze massa en loop ik probleemloos de verschillende gangpaden in de supermarkt door. Als de keten plotseling besluit de schappenformule om te gooien, ben ik altijd een paar dagen van slag. Dat geldt ook voor een bezoek aan een vreemde winkel. Op die momenten ben ik van de lijstjes. Kort en krachtig, met iets meer omschrijvingen in de zin van ‘geel pakje’ of ‘de goedkoopste’ als de jongste spruit op pad gaat.

Steeds als ik door de winkelschappen loop, zie ik de enorme keuze aan producten. Ook al weet je wat je moet hebben, zeg bijvoorbeeld ‘ketchup’, dan nog wordt het met een wand van zo’n twee vierkante meter rood voor je ogen. Van A naar B merk, van groot naar klein, in glas, plastic en metalen tube. Het zal ongetwijfeld regelmatig voorkomen dat je stilletjes wordt verleid tot de aankoop van die ene rode fles, die nieuwe, die net op de markt is. Of die andere die ineens een stuk voordeliger is als je er mee gaat hamsteren.

Toch denk ik dat veel mensen vasthouden aan voor hun vertrouwde merken en producten. Je loopt het schap langs en bent in staat om uit die soms gevaarlijk op elkaar lijkende producten die pot te pakken die thuis bijna leeg is. Dat pakje dat je nodig hebt voor de avondmaaltijd, en die zachte rollen voor die echte grote boodschap.

Thuis gekomen is het ook geen hoge wiskunde meer. IJsjes gaan in de vriezer, brood in de broodbak, fruit op de schaal, meel in de la, koekjes in de kelder, allesreiniger bovenin. Als een volleerd danser zwieren we van de fietstas naar de diverse plekken in huis.

En dan…

Ook na het gebruik van die vertrouwde producten houden we meestal een noemenswaardige hoeveelheid verpakkingsmateriaal over. Of restafval, om over de ‘kliekjes’ maar niet te schrijven. Hoe kritisch lopen we door de winkels op zoek naar de juiste smaak en prijs? Eenmaal thuis gekomen lijken we niet meer te kunnen kiezen.

Wat was het toch heerlijk! Vroeger, toen we niet beter wisten (of later toen we het liever nog niet wilden weten) en we het overgebleven goed straffeloos konden begraven in de tuin of ons ermee konden verwarmen in het olievat achter op het terras. Toen kwam die tijd dat we ‘alles’ gewoon in een grijze zak op de stoep konden zetten. Je knippert met je ogen, en weg is het weer.

Anno 2016 worden we gedwongen te kiezen. Hoewel, eigenlijk worden we verleid de juiste keuze te maken. De grijze bak komt nog maar één keer in de vier weken. Het is dus ook gewoon niet aantrekkelijk om daar alles in te gooien. Er kan veel in de nieuwe PMD, en die kan ook nog regelmatig op de stoep. Afval scheiden... Het komt volgens mij ook neer op een stukje vertrouwen. Vertrouwen dat we het kunnen. Denk eens terug aan het moment dat je het product voor het eerst in je handen had. Heb je er toen ook bewust voor gekozen?

Fotocredit banner: Istock


Locatie

Assen

DiT is

cindy de jonge

Cindy de Jonge