Het einde is in zicht


100 Assenaren gaan in 100 dagen tijd op weg naar een leven 100% restafvalvrij. Cindy de Jonge, ecologisch hovenier en meewerkend voorman van een gezin van vier, gaat de uitdaging aan. Iedere twee weken deelt zij met ons de tussenstand. Vandaag haar laatste column.

Terugkijkend zijn die 100 dagen voor ons gezin te lang gebleken om 100% restafval-vrij te zijn.

Als de amateurkapper van het gezin ontkom je niet aan een pluk haar op zijn tijd, en wordt het niet geknipt dan wordt hij wel wekelijks uit het doucheputje getoverd. Die stofzuigerzak, kapot speelgoed, lege pennen. Ook wij ontkomen er anno 2016 niet aan. Maar met een gemiddelde van 1.2 kg per week zijn we wel trots.

4 april begonnen als vierkoppig gezin gezamenlijk met Oma en haar éénpersoonshuishouden.

Wij waren goed, zij was nog beter! Het waren luttele grammen die ze me standaard elke zondag doorbelde om in te voeren op het platform. Tot week 7. Oma blijkt ernstig ziek. Geen zicht meer op genezing. Er een tweede 100-100-100 account bij houden, dat lijkt me niet. Oma wordt afgemeld.

Om alvast wat ruimte te creëren in haar huisje wordt elk bezoek van ons aan haar beloond met een zak vol “afval” om zelf thuis te gaan sorteren. Ik zie voor het eerst in weken regelmatig de binnenkant van mijn grijze container. Het dilemma: wel of niet meewegen? Hadden we het thuis goed op regel, met een huishouden erbij is het toch weer een uitdaging.

Afval scheiden blijft onderwerp van gesprek bij onze patiënt. Ze benoemt regelmatig het gevoel van diverse containers in haar hoofd. Bewoond door zwervers die, als je ze maar regelmatig wat lekkers te eten geeft niet verder aan haar gaan lopen knagen… Ben ik nog te volgen?

Met aanwijzingen geschreven op de keukentegeltjes boven het aanrecht worden ze door haar gewezen op de ‘plicht’ hier in haar huis het afval te scheiden.

De gemiddelde bezoeker aan haar bed heeft duidelijk een andere prioriteit. Met aanwijzingen geschreven op de keukentegeltjes boven het aanrecht worden ze door haar gewezen op de ‘plicht’ hier in haar huis het afval te scheiden. We richten ons nu op comfort en de aanblik op een grijze bak met een lichtelijk omhoog staande deksel is ook voor een ex-100-100-100 deelnemer verre van comfortabel.

Is het dan alleen treurnis hier? Nee, met de nodige humor en zelfspot komen we de dagen wel door. Weet je hoe bevrijdend het kan zijn? Om je te realiseren dat je nooit dementerend in een tehuis komt?  Je geen aandeel meer hebt in het oplossen van de wereldproblematiek? Je niet meer hoeft na te denken over een surprise voor 5 december en dat een beter milieu niet meer bij jezelf maar bij die ander komt te liggen. Ik weet niet hoe het voelt. Zij wel en ik zie de berusting bij haar.

9.0 kg gemiddeld voor Nederland

8.7 kg gemiddeld voor Assen

1.7 kg gemiddeld voor de deelnemers van 100-100-100

“Als we nu alvast beginnen met het leeghalen van mijn zolder en schuur, dan schroeven we op de valreep het gemiddelde van de 100-100-100 deelnemers nog even flink omhoog. Zal de gemeente Assen leuk vinden.” Een grapje van Oma. Een 100% restafval Nederland? Het zal haar tijd wel duren.

De 100 dagen zijn verstreken en de uitdaging is voorbij.


Locatie

Assen

DiT is

cindy de jonge

Cindy de Jonge